Interview Jessica Maes (+ Winactie!)

Nog niet zo lang geleden las je onze review van het boek Mannenpakken/ Vrouwenhakken op IntoGirls, de eerste Nederlandse lesbische chicklit. Benieuwd naar de schrijfsters achter dit boek? Wij mochten Jessica Maes, één van de twee schrijfsters, interviewen. We voelden haar aan de tand over het verhaal, maar ook over haar persoonlijke ervaringen. En we geven ook nog eens een exemplaar van het boek weg! Lees snel verder om meer te weten te komen over Jessica én hoe je het boek kunt winnen.

Interview met Jessica Maes

Heb je altijd al een boek willen schrijven of is het idee ontstaan uit het gebrek aan een lesbische chicklit?
Nee, eigenlijk helemaal niet want ik ben dyslectisch. Dus ik was niet van plan een boek te schrijven. Maar bij het gebrek aan een lesbische chicklit ben ik er toch aan begonnen. Je daagt jezelf wel uit als je dyslectisch bent. Ook was ik wel benieuwd naar het schrijf- en uitgeefproces.

En, gaan er nog meer boeken komen?
Nee, het was een eenmalig avontuur. Ik heb vorig jaar wel een kleurboek gepubliceerd. Ik heb de eerste lesbische chicklit geschreven omdat er nog geen was. Stiekem hoop ik dat ik gekopieerd word. Ik vind namelijk dat er nog steeds een gebrek aan is, want Mannenpakken / Vrouwenhakken is nog steeds de enige Nederlandse lesbische chicklit.

Wij vinden dat ook jammer! Als je op zoek gaat naar lesbische boeken dan vind je wel literatuur en romans. Maar iets luchtigs voor aan het zwembad is er niet echt te vinden.
Altijd van die drama’s hè, die boeken. Nee, daar zit ik zelf ook niet echt op te wachten.

Dus er komt geen vervolg op Mannenpakken / Vrouwenhakken?
Nee, vanuit mij niet. Maar als iemand anders een vervolg wil schrijven, ga gerust je gang!

 

Mannenpakken/ Vrouwenhakken

Hoe is het idee voor het verhaal ontstaan?
Ik heb er ongeveer 5 jaar aan gewerkt, ik ben in 2010 aan het verhaal begonnen. Het is echt een klassiek chicklit verhaal. Een chicklit heeft een bepaalde structuur waar je je aan moet houden. En ik heb dat eigenlijk vertaald naar het lesbisch zijn, het ontdekken dat je op vrouwen valt. Dat is de basis. Vijf jaar lang hebben ik en mijn vriendinnen allerlei situaties uit ons eigen leven opgeschreven. En de leukste zijn in het boek terechtgekomen. Op die manier is het boek ontstaan, zo werk ik.

Dus jouw eigen ervaringen zijn ook in het boek verwerkt?
Ja, het zijn mijn eigen gevoelens die in het boek zitten. De situaties zijn veelal gebaseerd op de verhalen van mijn vriendinnen. Het is geen autobiografisch boek. Dat denken wel heel veel mensen, maar dat is het niet.

Hoe hebben jullie samen een boek geschreven? Hoe ging dat in zijn werk?
Zoals ik al zei ben ik erg dyslectisch, maar ik had zoiets van: ik wil er toch verder mee. Ik had al een ruw verhaal op papier staan, toen ik besloot een oproepje te plaatsen om hulp te vragen. En toen is Suzanne (Slotboom) erbij gekomen. Het is mijn verhaal en Suzanne heeft me geholpen met het schrijven.

 

Jessica Maes & Suzanne Slotboom

Wat is er in jouw leven veranderd sinds je Mannenpakken / Vrouwenhakken hebt geschreven?
Laten we vooropstellen: ik heb er geen miljoenen aan verdiend. Maar wat er wel veranderd is… Ik heb aan het project gewerkt en het afgerond en ik heb heel veel mensen geholpen en leren kennen via Mannenpakken/ Vrouwenhakken. ‘Fans’ stuurden me mails daar heb ik nieuwe vriendinnen aan overgehouden. Het heeft me de drive gegeven om met andere projecten aan de slag te gaan. Dus in dat opzicht ben ik persoonlijk veranderd. Maar ik word niet herkend op straat of zo.

Heb je een voorbeeld (auteur)?
Dat is toch wel Sophie Kinsella hoor. Dat was wel dé chicklitschrijfster in 2010 toen ik ermee begon. Haar boeken waren toen echt big en booming. Maar ja, al de personages in haar boeken zijn hetero. Dat is wel jammer.

Dus jij hoopt dat Sophie Kinsella ook ooit een boek over een lesbische vrouw gaat schrijven?
Ja, dat zou wel echt heel mooi zijn hè? Lijkt me echt heel cool om te zien wat zij daar mee gaat doen. Zij heeft altijd van die ideeën… Dat je echt denkt: hoe kom je er op?

Lees je zelf veel chicklits?
Ik geef eerlijk toe: eigenlijk niet zo veel meer. Ik ben ondertussen al 28. Toen ik met het boek schrijven startte was ik 21, toen zat ik er nog heel erg in. Nu wat minder, dat heeft misschien een beetje met leeftijd te maken. Niet dat mensen van mijn leeftijd geen chicklits lezen. Maar toen ik die leeftijd had, en daarvoor, toen had ik wel heel erg behoefte aan zo’n lesbische chicklit.

Om wat meer herkenning te vinden?
Ja, het is nog steeds heel erg een hokjes gebeuren. Als er een keer een homo op tv komt dan is dat meestal zo’n stereotype. Beetje jammer, vind ik dat.

 

Lesbisch boek

 

Wie was je doelgroep tijdens het schrijven?
De  doelgroep van mijn boek is jongere meisjes, de pubers die een beetje aan het ontdekken zijn. Maar dat neemt niet af dat het soms heel verrassend is wie je doelgroep eigenlijk is. Best wel komisch: ik heb een keer een lezing gegeven voor allemaal homo mannen van 50 die het boek echt geweldig vonden. Maar ik vind het wel heel mooi dat ik de afgelopen twee jaar regelmatig een mailtje of een berichtje kreeg van een meisje wat zei: ‘’ik heb het boek gelezen en toen durfde ik uit de kast te komen.’’ Dat vind ik dan zo schattig.

Wij denken dat het heel goed is dat er een boek beschikbaar is voor meisjes die twijfelen over hun geaardheid. Dat het een goed voorbeeld is, beetje aangedikt wel, van hoe het kan zijn in de echte wereld.
Ik moet wel zeggen, ik kreeg ook een keer een reactie: ‘’Ik vind het een heel slecht boek want zoveel lesbie’s zijn er helemaal niet in de wereld.’’ Dat vond ik wel interessant hoor. Want zo zie je maar weer hoe mensen er naar kijken en hoe vertekend hun beeld is. Toen ben ik ook in gesprek gegaan met dat meisje, ze was pas 14 jaar, en zij zei ‘’ik ken helemaal geen lesbo’s’’. Ik vertelde haar dat het volgens de statistieken 1 op 10 is. Dus wanneer je meer dan 10 mensen kent ken je ook wel iemand die lesbisch is. Daar moest ze wel even over nadenken.

Hoe en wanneer kwam je zelf uit de kast?
Ik was 13 toen ik ontdekte dat ik lesbisch was en ik kwam uit de kast op mijn 15e. Ik heb het eerst tegen mijn moeder verteld. Toen heb ik twee maanden van te voren gezegd:‘’Mama, jij houdt toch van mij? Maakt niet uit wat er gebeurt?’’ Mijn moeder zei toen: ‘’Ja natuurlijk, wat is er aan de hand?’’ En toen heb ik het een tijdje later gezegd, we zaten in de auto (misschien niet zo handig), en toen zei ze: ‘’Is het dat maar? Ik dacht dat je in verwachting was.’’ En toen ben ik iets later op school uit de kast gekomen. En ja… uit de kast komen is iets wat je altijd blijft doen.

 

Jessica Maes

 

Wat zou je willen zeggen tegen een vrouw die net ontdekt dat ze lesbisch is?
Leef gewoon je leven, what’s the big deal? Gewoon je leven leiden, dat is het belangrijkste. Je moet doen wat goed voelt. Je ontdekt dat je op vrouwen valt. En dan ga je een keer naar een feestje of je schrijft je in op een website. Wat ik dan merk is dat mensen het zo gaan pushen. Bijvoorbeeld: je moet een vriendin en je moet experimenteren. En eigenlijk moet dat helemaal niet, vind ik persoonlijk. Als je de drang voelt om te experimenteren, oké. Dus blijf gewoon jezelf en doe wat goed voelt. En als ze schrijftalent heeft: schrijf de tweede Nederlandse lesbische chicklit!

Winactie Mannenpakken/ Vrouwenhakken

Ben je na onze review en het interview super benieuwd geworden naar het boek? Goed nieuws: wij geven een exemplaar van Mannenpakken/Vrouwenhakken weg. Je hoeft er maar twee dingen voor te doen:

We maken op 18 september de winnaar bekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *