Anoniem uit de kast – Column Eva

Zoals je in mijn vorige blog kon leze was ik na een hele verwarrende periode en een zomer vol ontdekkingen eindelijk uit de kast. Het uit de kast zijn was een enorme opluchting. Ik hoefde niet meer te doen alsof, het masker was weg. Eindelijk kon ik mezelf zijn. Op dat moment besefte ik me niet dat ze op het platteland van Groningen niet net zo blij waren met mijn nieuwe identiteit als ik. We woonden in een christelijke regio. Ik voelde me bevrijd en wilde me niet meer verstoppen voor de wereld, maar ik merkte aan mensen in mijn omgeving dat ze liever niet wisten dat ik lesbisch ben.

De zomer voorbij

De zomer was voorbij en het nieuwe schooljaar begon, ik was blij dat ik eindelijk naar een andere school ging. Het voelde als een nieuwe start, maar dat viel toch tegen.

De busrit naar school iedere dag was een hel, het leek alsof alle kinderen die in de bus zaten wisten wie en wat ik was. Er werd over me gepraat en kinderen lachten me uit. Het is best bijzonder hoe ongegeneerd mensen naar je staren, alsof je in een dierentuin achter glas zit.

Op school ging dat gelukkig een stuk beter. Al gauw merkte ik dat mijn klas en eigenlijk iedereen die dezelfde opleiding deed een apart slag mensen waren. Dat was een welkome verandering, iedereen accepteerde elkaar.

De school waar ik naartoe ging was gericht op techniek, er werd ook bouwkunde en motortechniek gegeven. De jongens die die opleidingen volgden waren niet echt accepterend tegenover mij en noemden me namen, maar ik kreeg steun van mijn klas en zij namen het voor me op. Dat voelde erg goed, ik hoorde er echt bij.

Niet meer alleen

In mijn klas was ik op dat moment ook niet meer de enige die uit de kast was, dat was ook een hele verademing. Een van de meiden was biseksueel, we werden al gauw vrienden. Eindelijk was er iemand met wie ik dingen kon bespreken die zij ook begreep omdat ze dat zelf ook mee had gemaakt. Dat deed me beseffen hoe belangrijk het is dat je je kunt identificeren met andere mensen.

Op den duur kreeg ik het besef dat onze hele maatschappij draait om hetero zijn, dat is wat je ziet op tv en wat je leert op school. Het enige dat wel werd uitgezonden was de jaarlijkse gay pride in Amsterdam, maar daarvan betwijfel ik nog tot op de dag van vandaag of dat wel echt bijdraagt aan de acceptatie.

Liever anoniem

Het was voor mij wel snel duidelijk dat ik naar een grote stad wilde, daar kon ik mijn anonimiteit terugkrijgen. Dat gevoel zette me wel aan het denken, ik was zo opgelucht dat ik uit de kast was. Maar de regio waar ik woonde was niet zo open en daardoor voelde ik de noodzaak weer ergens anders te wonen, ergens waar ik me weer kon verschuilen waar ik kan opgaan in de drukte. Ergens waar ik anoniem uit de kast mag zijn.

Eva

Eva is laborant en werkt full time als histologisch analist op de afdeling pathologie. Naast haar werk houdt ze van muziek en alles wat daarmee te maken heeft. Daarnaast houdt ze van fotografie, gamen en lezen en is ze graag in de natuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *