Die lesbische lerares – Column

Sinds vier jaar sta ik voor de klas op een multiculturele Amsterdamse school en ik ben altijd open geweest over mijn geaardheid. De eerste keer dat ik tijdens een les uit de kast kwam was op Paarse Vrijdag. Het was het eerste uur, ik gaf les aan een extreem drukke havo-twee klas. Toen ik, een beetje zenuwachtig toch wel, mijn verhaal vertelde, werd het stil. Leerlingen stelden vragen: ‘Ik heb nog nooit een lesbisch stel gezien. Kunt u, uw vrouw een keer meenemen?’ ‘Wat vinden uw ouders ervan dat u lesbisch bent?’ en natuurlijk: ‘Wilt u kinderen?’ Een jongen zei dat hij er geen probleem mee had dat ik getrouwd ben met een vrouw, maar dat hij niet bevriend zou willen zijn met een homojongen. ‘Straks probeert hij wat.’ Op mijn vraag wat hij zou doen als zijn beste vriend uit de kast zou komen, had hij geen antwoord.

Zemmel

Sindsdien laat ik vaker, nonchalant, vallen dat ik getrouwd ben met een vrouw. Daar heb ik nog geen negatieve reacties op gehad. En het helpt om open te zijn over mijn geaardheid. Bijvoorbeeld als er gescholden wordt met het woord homo of zemmel (Marokkaans voor homo). Als ik leerlingen vraag waarom ze dat woord gebruiken dan zie ik ze schrikken maar ook nadenken over wat ze eigenlijk zeggen.

Wie is dan het mannetje?

Door mijn openheid krijg ik, soms wat stereotype, vragen van leerlingen. ‘Wie is dan het mannetje bij jullie?’ Omdat deze kinderen nog jong zijn probeer ik een oprecht antwoord te geven. En als ik vertel dat we geen standaard rolpatronen hebben in onze relatie dan luisteren ze. ‘Dat klinkt eigenlijk best goed’ zegt een meisje.

Ik wil een voorbeeld zijn voor mijn leerlingen. Ze laten zien dat ik gelukkig ben zonder mezelf te hoeven verbergen. En dat zij dit ook niet hoeven te doen, mochten ze op iemand van hetzelfde geslacht vallen. Juist ook omdat ik weet dat sommige leerlingen thuis problemen kunnen krijgen als ze uit de kast zouden komen.

Orange Is The New Black

Mijn school heeft een actieve gay-straight Alliance, met veel leden. Dat geeft hoop. Maar ook kleine gebeurtenissen tijdens het lesgeven zorgen voor een glimlach op mijn gezicht. Pas hoorde ik wat leerlingen met elkaar te praten. Een meisje was duidelijk in de ban van de Netflix-serie Orange is the New Black. ‘Ruby Rose is zooooo sexy!’ schreeuwde ze, zo hard dat de hele klas het kon horen. Ze ging door op hetzelfde geluidsniveau: ‘Echt zo’n lekker ding! Ik zat echt te kwijlen voor mijn scherm.’ Niemand vroeg haar of ze lesbisch was, er werden geen flauwe opmerkingen gemaakt. Al snel kletsten ze weer over iets anders, wat het meisje had gezegd was blijkbaar gewoon normaal.

 

Mathilde

 

Deze column werd geschreven door Mathilde. Mathilde schrijft, leest veel en kijkt graag films en series. In het dagelijks leven is ze docent geschiedenis op een middelbare school. Ze is dol op verhalen met een lesbische hoofdpersoon, en als die zich ook nog afspelen in het verleden of de toekomst dan is ze helemaal blij. Je kunt Mathilde volgen op Twitter en Instagram.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *